Najpoważniejszym zagadnieniem związanym z zastosowaniem gazu ziemnego do napędzania silnika tłokowego w samochodzie jest przechowywanie gazu w pojeździe. Podobnie jak LPG, gaz ziemny może być transportowany w zbiorniku jako ciecz, ale muszą w nim panować specjalne warunki: nadciśnienie 0,15 MPa oraz temperatura -162 stopni C. W tak niskiej temperaturze, ze względu na niedoskonałość izolacyjną zbiorników, gaz może pozostawać jedynie przez ok. 4 dni bez niebezpiecznego dla zbiornika wzrostu ciśnienia na skutek parowania gazu. Zamiast skroplenia stosuje się zatem sprężenie gazu. Sprężony gaz ziemny przechowuje się w specjalnie wzmocnionych zbiornikach walcowych z ciśniemiem 20 MPa panującym w środku. Tym nie mniej gaz ziemny w gazowym stanie skupienia, przy standardowym zbiorniku o pojemności 70 litrów, ogranicza zasięg samochodu w ruchu miejskim do ok. 150 km. Wychodzi tu na jaw przewaga cieczy nad gazami: gazy w porównaniu z cieczami odznaczają się bardzo dużym rozrzedzeniem i bardzo małą gęstością.

Kolejnym problemem ograniczającym stosowanie gazu ziemnego jako paliwa jest koszt budowy wyspecjalizowanej stacji paliw. Na takiej stacji potrzebne są szczelne zbiorniki o bardzo dużej pojemności oraz wysokowydajne sprężarki do wytwarzania ciśnień ok. 25 MPa.

Literatura:

1. Z. Kneba, S. Makowski: Zasilanie i sterowanie silników