Jest to zespół urządzeń, elementów i przewodów elektrycznych w silniku spalinowym tłokowym (oprócz silnika Diesla) mający za zadanie wytwarzanie iskier elektrycznych, służących do zapalenia mieszanki paliwowo-powietrznej w komorach spalania. Stosuje się układy iskrownikowe lub (częściej) akumulatorowe. Istota działania układu zapłonowego akumulatorowego jest następująca: przez uzwojenie pierwotne cewki zapłonowej płynie prąd z akumulatora o niskim napięciu (6, 12 lub 24 V), przerywacz działający w takt obrotu silnika — przerywa ten prąd, co powoduje chwilowe wytworzenie prądu wysokiego napięcia (25–30 kV) w uzwojeniu wtórnym, impulsy wysokiego napięcia są kierowane (w kolejności pracy cylindrów silnika) do — poszczególnych świec zapłonowych (wyładowanie zachodzi pomiędzy elektrodą środkową i boczną). Parametry nowoczesnych układów zapłonowych są dostosowywane automatycznie (elektronicznie) do warunków pracy silnika, co m.in. pozwala na zmniejszenie zużycia paliwa, coraz częściej są stosowane cyfrowe systemy regulacji kąta wyprzedzenia, czyli kąta obrotu wału korbowego od momentu wyładowania iskrowego do zwrotnego połączenia tłoka.